هورمونهای محرک رشد گیاهان

در گیاهان هورمون های اکسین و جیبرلین و سیتوکینین به عنوان محرک های رشد گیاه عمل می کنند. در اینجا به معرفی هر یک از این هورمون ها و چگونگی عملکرد آن ها در گیاهان می پردازیم.

هورمون گیاهی اکسین

توزیع «اکسین ها» (Auxine) که باعث رشد طولی گیا هان می شوند، با توزیع مناطق رشد گیاه ارتباط دارد. مهم ترین نوع هورمون اکسین «اندول استیک اسید» (β-indolylacetic) یا (IAA) است که از اسید آمینه تریپتوفان یا از تجزیه کربوهیدرات های معروف به گلیکوزید ها تشکیل می شود.

ساختمان هورمون اکسین

این هورمون با عملکرد خود بر روی پیوند های شیمیایی کربوهیدرات های موجود در دیواره سلول های گیاهی، رشد گیا هان را تحت تأثیر قرار می دهد. تاثیر این هورمون بر سلول های گیاهی، اجازه می دهد تا سلول ها به صورت غیرقابل برگشت تغییر شکل پیدا کنند و با ورود آب و سنتز مواد جدید دیواره سلولی همراه است. بسیاری از هورمون های حیوانی ممکن است با تأثیر بر سنتز پروتئین، اثرات خود را اعمال کنند و شواهد نشان می دهد که اکسین ها ممکن است به روشی مشابه عمل کنند.

بسیاری دیگر از ترکیبات طبیعی و مصنوعی به نام اکسین نیز دارای خواص تقویت کننده رشد هستند، اما همیشه مانند IAA فعال نیستند. با این حال، برخی از این ترکیبات در برابر تخریب آنزیمی که سرنوشت طبیعی IAA در گیاه است، مقاومت می کنند. این ویژگی در تحقیقات، کشت و پرورش گیاهان از اهمیت زیادی برخوردار است، زیرا تخریب اکسین را می تواند به تعویق بیندازد. در ادامه انواع مختلف اکسین معرفی می شوند:

ایندول 3 بوتیریک اسید (indole 3 butyric acid) یا (IBA)
ایندول 3 پروپیونیک اسید (indole 3 propionic acid)
نفتالن استیک اسید (naphthaleneacetic acid) یا (NAA)
فنیل استیک اسید (Phenylacetic acid) یا (PAA)
دی و تری کلرو فنوکسی استیک اسید (chlorophenoxyacetic acid)
پیکلورام (Picloram)
دیکامبا (Dicamba)